از زنخدان گوی مشکین زلف چوگان داشتی

قد او سروست و مویش مشک و رویش ماه اگر

سرو مار و مشک چین و ماه مژگان داشتی

آفتابش خواندمی بی گفتگو گر آفتاب

پرنیان بودی به نرمی پیکرش گر پرنیان

با همه نرمی دلی چون سخت سندان داشتی

لاله بودی عارضش گر لاله پیرامون خویش