پرنیان بودی به نرمی پیکرش گر پرنیان

سرو مار و مشک چین و ماه مژگان داشتی

آفتابش خواندمی بی گفتگو گر آفتاب

از زنخدان گوی مشکین زلف چوگان داشتی

با همه نرمی دلی چون سخت سندان داشتی

لاله بودی عارضش گر لاله پیرامون خویش

همچو مشکین خط او یک باغ ریحان داشتی