کاش چون عشاق خوی و پاس و پیمان داشتی

ترک شهرآشوب من ماند پری راگر پری

خوی رندان لعل خندان در دندان داشتی

ای بت پیمانه نوش ای شاهد پیمان گسل

خود لبت لعلیست کز خورشید می جستی خراج

اینچنین لعل درخشان گر بدخشان داشتی

همچو رخسار تو صادق بود در دعوی حسن