شیر گردون را درافکندی به گردن پالهنگ

جایگه در ملک شیراز از دل و جان داشتی

می نبد در پارس رادی تا ورا بخشد مراد

ورنه کی بیچاره عزم یزد وکرمان داشتی

چون تو در دل هر که مهر شیر یزدان داشتی

حیدر صفدر که گر با عرش می رفتی به خشم

از زبونی عرش را با فرش یکسان داشتی