حیدر صفدر که گر با عرش می رفتی به خشم

ورنه کی بیچاره عزم یزد وکرمان داشتی

شیر گردون را درافکندی به گردن پالهنگ

چون تو در دل هر که مهر شیر یزدان داشتی

از زبونی عرش را با فرش یکسان داشتی

گر نبودی روز هیجا پای عفوش در میان

ضرب بازویش خلل در چار ارکان داشتی