از زبونی عرش را با فرش یکسان داشتی

شیر گردون را درافکندی به گردن پالهنگ

چون تو در دل هر که مهر شیر یزدان داشتی

حیدر صفدر که گر با عرش می رفتی به خشم

گر نبودی روز هیجا پای عفوش در میان

ضرب بازویش خلل در چار ارکان داشتی

ور به دامان ولای او زدی ابلیس چنگ