ز بس چین وگره داری به تن مانا زره داری

چه شدکامروز با ما هم ز نخوت سرگران کردی

گهی بر مه زدی پهلو گهی با گل گرفتی خو

گه از چنبرنمودی گو گه از چین صولجان کردی

خدنگ کین بزه داری از آن قد چون کمان کردی

نه ماری از چه برگنج لآلی پاسبان گشتی

نه زاغی از چه بر شاخ صنوبر آشیان کردی