نه زاغی از چه بر شاخ صنوبر آشیان کردی

ز بس چین وگره داری به تن مانا زره داری

خدنگ کین بزه داری از آن قد چون کمان کردی

نه ماری از چه برگنج لآلی پاسبان گشتی

نه طاووسی چرا بر ساحت جنت قدم سودی

نه شیطانی چرا بر روضه رضو ان مکان کردی

تو خود یک مشت مو افزون نیی ای زلف حیرانم