تو خود یک مشت مو افزون نیی ای زلف حیرانم

نه زاغی از چه بر شاخ صنوبر آشیان کردی

نه طاووسی چرا بر ساحت جنت قدم سودی

نه شیطانی چرا بر روضه رضو ان مکان کردی

که چون از بوی جان پرور جهان را بوستان کردی

همانا نافه چینی نهفتی زیر هر چینی

و یا آهوی تاتاری به هر تاری نهان کردی