نه طاووسی چرا بر ساحت جنت قدم سودی

خدنگ کین بزه داری از آن قد چون کمان کردی

نه ماری از چه برگنج لآلی پاسبان گشتی

نه زاغی از چه بر شاخ صنوبر آشیان کردی

نه شیطانی چرا بر روضه رضو ان مکان کردی

تو خود یک مشت مو افزون نیی ای زلف حیرانم

که چون از بوی جان پرور جهان را بوستان کردی