خدنگ کین بزه داری از آن قد چون کمان کردی

گهی بر مه زدی پهلو گهی با گل گرفتی خو

گه از چنبرنمودی گو گه از چین صولجان کردی

ز بس چین وگره داری به تن مانا زره داری

نه ماری از چه برگنج لآلی پاسبان گشتی

نه زاغی از چه بر شاخ صنوبر آشیان کردی

نه طاووسی چرا بر ساحت جنت قدم سودی