تا نخوری ز بیم جان هر قدمی سکندری

گفت که ای اسیر تب خسته ی محنت و کرب

چند به پویه تعب پایه مرگ بسپری

شکوه بر از غم زمان پیش سکندر جهان

شاه جهان حسنعلی فارس عرصه ی یلی

غازی دشت پر دلی مهر سپهر سروری

آنکه به گاه حشمتش شمس نموده شمه ای