نگاهی کرد و شکرخنده یی زد

که از راه آمد آن ماه حصاری

دل و جان خواست دادم سیم و زر خواست

سر افکندم به زیر از شرمساری

که خودکان زری تا چند زاری

تویی مداح آن ذاتی که دارد

به جود او جهان امیدواری