به گیسویت که از سویت به دیگرسو نتابم رخ

از این معنی که در پیشت کم از میشم به نادانی

نه مپذیر از من ای جانان که جانداری کنم بیجان

بهل خود را کنم قربان که برهم زین گران جانی

گرم صد بار چون گیسو به گرد سر بگردانی

مرا چشمیست اشک افشان بر او سا زلف مشک افشان

که من اشکی بیفشانم تو هم مشکی بیفشانی