گرم صد بار چون گیسو به گرد سر بگردانی

نه مپذیر از من ای جانان که جانداری کنم بیجان

بهل خود را کنم قربان که برهم زین گران جانی

به گیسویت که از سویت به دیگرسو نتابم رخ

مرا چشمیست اشک افشان بر او سا زلف مشک افشان

که من اشکی بیفشانم تو هم مشکی بیفشانی

شبی پرسیدم از دلبر چه فن در عاشقی خوشتر