که بیژن رابرون آرد ز چه گرد سجستانی

چو سوسن پیش ازین از ذکر سرتاپا زبان بودم

کنون از فکر چون نرگس همه چشمم ز حیرانی

به رشته آه چون غم راز دل بیرون کشم گویی

مرا زین تن د رستی هر زمان سستی پدید آ ید

ازین ارکان ترکیبی وزین طبع هیولانی

چو باشد میل دستارم که پرگردد پرستارم