کنون از فکر چون نرگس همه چشمم ز حیرانی

دریغا دیر دانستم که دانایی زیان دارد

پریشان خاطرم تا روز محشر زین پشیمانی

چو سوسن پیش ازین از ذکر سرتاپا زبان بودم

به رشته آه چون غم راز دل بیرون کشم گویی

که بیژن رابرون آرد ز چه گرد سجستانی

مرا زین تن د رستی هر زمان سستی پدید آ ید