دریغا دیر دانستم که دانایی زیان دارد

که در ظلمات خاکی کرده پنهان صنع سبحانی

مرا زین حقه بازی همت آن پیرکرد آگه

که چون طفلان نگردم گرد سالوسات لامانی

پریشان خاطرم تا روز محشر زین پشیمانی

چو سوسن پیش ازین از ذکر سرتاپا زبان بودم

کنون از فکر چون نرگس همه چشمم ز حیرانی