پریشان خاطرم تا روز محشر زین پشیمانی

مرا زین حقه بازی همت آن پیرکرد آگه

که چون طفلان نگردم گرد سالوسات لامانی

دریغا دیر دانستم که دانایی زیان دارد

چو سوسن پیش ازین از ذکر سرتاپا زبان بودم

کنون از فکر چون نرگس همه چشمم ز حیرانی

به رشته آه چون غم راز دل بیرون کشم گویی