که چون طفلان نگردم گرد سالوسات لامانی

بود آب حیات این نقش و صورتهای جان پرور

که در ظلمات خاکی کرده پنهان صنع سبحانی

مرا زین حقه بازی همت آن پیرکرد آگه

دریغا دیر دانستم که دانایی زیان دارد

پریشان خاطرم تا روز محشر زین پشیمانی

چو سوسن پیش ازین از ذکر سرتاپا زبان بودم