بود آب حیات این نقش و صورتهای جان پرور

شوند ار خاک باز از یکدگرشان فرق نتوانی

همه آیینه رویان جمله از خاکند سرتاسر

هم از رندی بود کاین خاک خود را خوانده ظلمانی

که در ظلمات خاکی کرده پنهان صنع سبحانی

مرا زین حقه بازی همت آن پیرکرد آگه

که چون طفلان نگردم گرد سالوسات لامانی