مرا زین حقه بازی همت آن پیرکرد آگه

هم از رندی بود کاین خاک خود را خوانده ظلمانی

بود آب حیات این نقش و صورتهای جان پرور

که در ظلمات خاکی کرده پنهان صنع سبحانی

که چون طفلان نگردم گرد سالوسات لامانی

دریغا دیر دانستم که دانایی زیان دارد

پریشان خاطرم تا روز محشر زین پشیمانی