که در ظلمات خاکی کرده پنهان صنع سبحانی

همه آیینه رویان جمله از خاکند سرتاسر

هم از رندی بود کاین خاک خود را خوانده ظلمانی

بود آب حیات این نقش و صورتهای جان پرور

مرا زین حقه بازی همت آن پیرکرد آگه

که چون طفلان نگردم گرد سالوسات لامانی

دریغا دیر دانستم که دانایی زیان دارد