محصور زمین استی و سالار زمانی

از فخر در ایوان سخا صدرنشینی

وز تیغ به میدان وغا فتنه نشانی

چو جان که به پیرامنش از جسم حصارست

هرچند به یک شبر میانست ترا جای

از جاه بر از حوصله کون و مکانی

گیتی مگر از حق ز پی فخر نشان خواست