هرچند به یک شبر میانست ترا جای

وز تیغ به میدان وغا فتنه نشانی

چو جان که به پیرامنش از جسم حصارست

محصور زمین استی و سالار زمانی

از جاه بر از حوصله کون و مکانی

گیتی مگر از حق ز پی فخر نشان خواست

کز فخر تو بر پیکر آفاق نشانی