تا راستی کیش تو بینند عیانی

جز راستی از تیر ندیدی به چه تقصیر

چون کج روشانش ز بر خویش برانی

نی نی به سوی کج رو شانش بفرستی

از دیدن تو خصم شود زرد مگر تو

اندر دل او موجب درد یرقانی

در باس توگیرد دل بدخواه مگر تو