نهانی بدو گفت مهتر پسر

برآورده رنج و فرو برده یال

پس از من پسر بر نشیند بگاه

نهد بر سر آن خسروانی کلاه

که اکنون به گیتی توی تا جور

مباش ایمن و گنج را چاره کن

جهان بان شدی کار یکباره کن