آن را که به تقلید کسان زشت شماری

آن را که بجز نام دگر هیچ ندانی

این گرد که بر دامنت از عجب نشسته

آید عجبم کز چه ز دامن نفشانی

گر مصحف آرد ز خداوند نخوانی

چو ن خود همه عیبی چه کنی عیب کسان فاش

بر غیر چه خندی چو تو خود بدتر از آنی