گر مصحف آرد ز خداوند نخوانی

این گرد که بر دامنت از عجب نشسته

آید عجبم کز چه ز دامن نفشانی

آن را که به تقلید کسان زشت شماری

چو ن خود همه عیبی چه کنی عیب کسان فاش

بر غیر چه خندی چو تو خود بدتر از آنی

بر عیب تو چون پرده بپوشید خداوند