آید عجبم کز چه ز دامن نفشانی

تا چند سرایی که چنینست و چنانست

آن را که بجز نام دگر هیچ ندانی

این گرد که بر دامنت از عجب نشسته

آن را که به تقلید کسان زشت شماری

گر مصحف آرد ز خداوند نخوانی

چو ن خود همه عیبی چه کنی عیب کسان فاش