جان تو سبک جانب لاهوت سفر کرد

بشتاب مگر لاشه به منزل برسانی

چون همسفرانت همه از خویش گذشتند

انصاف نباشد که تو در خویش بمانی

تو مانده به صحرای طبیعت ز گرانی

خوش باش به نیک و بد ایام که ما را

نادیده خبر نیست ز اسرار نهانی