کمال نفس اگر جوی بیفکن عجب دانای

که در جانان رسی آنگه که از جان عیب برهانی

خرد شیدست و دانش کید و هستی قید جهدی کن

که رخش جان ز جوی شید و کید و قید بجهانی

حیات روح اگر مواهی رها کن خوی حیوانی

معذب تا نداری تن مهذب می نگردد جان

که تا برگش نپرانی نبالد سرو بستانی