معذب تا نداری تن مهذب می نگردد جان

که رخش جان ز جوی شید و کید و قید بجهانی

کمال نفس اگر جوی بیفکن عجب دانای

حیات روح اگر مواهی رها کن خوی حیوانی

که تا برگش نپرانی نبالد سرو بستانی

بسان خواجه از روحانیان هم گام بیرون زن

که فخری نیست وارستن ز قید جسم جسمانی