که تا برگش نپرانی نبالد سرو بستانی

کمال نفس اگر جوی بیفکن عجب دانای

حیات روح اگر مواهی رها کن خوی حیوانی

معذب تا نداری تن مهذب می نگردد جان

بسان خواجه از روحانیان هم گام بیرون زن

که فخری نیست وارستن ز قید جسم جسمانی

به ترک خمرگوی و درک امر طاعت حق کن