بسان خواجه از روحانیان هم گام بیرون زن

حیات روح اگر مواهی رها کن خوی حیوانی

معذب تا نداری تن مهذب می نگردد جان

که تا برگش نپرانی نبالد سرو بستانی

که فخری نیست وارستن ز قید جسم جسمانی

به ترک خمرگوی و درک امر طاعت حق کن

که قرب روح و ریحان به ز شرب راح ریحانی