پبمبر کرد از جان نزل آن خوان را ثناخوانی

به جایی رفت کانجا جا نمی گنجد ز بی جایی

بدین جان و تن اما تن تنی ننمود و جان جانی

نهادندش به بر از خوان غیبی نزل لاریبی

پس آنگه ساز خوردن کرد ناگه از پس پرده

برآمد ز آستین دستی چو قرص ماه نورانی

پیمبر شکر یزدان کرد و گفت ای دست دست تو