ز بس وجد و فرح دارد سراپا عید را ماند

که تیغش دیو و دد را هم کند در رزم مهمانی

دو مژه او دو پنجه شیر را ماند که از هیبت

زند بر جان ناپاکان دین زوبین ماکانی

به عیدی اینچنین باید دل و جان کرد قربانی

اگرگردون گشاده روی بودی نه چنین بدخو

گمان دارم که شاهش حکم فرمودی به دربانی