دو مژه او دو پنجه شیر را ماند که از هیبت

که تا هر دانه نارش شود لعل بدخشانی

نه تنها آدمی را دستش از بخشش کند دعوت

که تیغش دیو و دد را هم کند در رزم مهمانی

زند بر جان ناپاکان دین زوبین ماکانی

ز بس وجد و فرح دارد سراپا عید را ماند

به عیدی اینچنین باید دل و جان کرد قربانی