که تیغش دیو و دد را هم کند در رزم مهمانی

بدخشان از چه باید رفت کلکش بر به نارستان

که تا هر دانه نارش شود لعل بدخشانی

نه تنها آدمی را دستش از بخشش کند دعوت

دو مژه او دو پنجه شیر را ماند که از هیبت

زند بر جان ناپاکان دین زوبین ماکانی

ز بس وجد و فرح دارد سراپا عید را ماند