که آب اندر دهان آرد ز حسرت حور رضوانی

ز بس پهلوی مظلومان قوی کردست عدل او

سزد گر صعوه شاهینی نماید بره سرحانی

بساتین را چنان کرد از درختان تازه و خرم

حصاری کز دل اعدای خسرو بود ویران تر

به یک مه همچو رویین دز نمود از سخت بنیانی

ده و دو آسیاسنگ آب را زی دار ملک جم