حصاری کز دل اعدای خسرو بود ویران تر

سزد گر صعوه شاهینی نماید بره سرحانی

بساتین را چنان کرد از درختان تازه و خرم

که آب اندر دهان آرد ز حسرت حور رضوانی

به یک مه همچو رویین دز نمود از سخت بنیانی

ده و دو آسیاسنگ آب را زی دار ملک جم

ز قصر الدشت جاری کرد چون اشعار قاآنی