به یک مه همچو رویین دز نمود از سخت بنیانی

بساتین را چنان کرد از درختان تازه و خرم

که آب اندر دهان آرد ز حسرت حور رضوانی

حصاری کز دل اعدای خسرو بود ویران تر

ده و دو آسیاسنگ آب را زی دار ملک جم

ز قصر الدشت جاری کرد چون اشعار قاآنی

ز سنگ سخت بی ضرب عصا و دعوی معجز