تو گویی رب سهل گفت و از دل گفت کآن دعوت

که یارند آزمودن طول و عرض ملک امکانی

نخستین خود به عون بخت شاه و باطن خواجه

بر آن که تیشه زد وان کوه حرفی گفت پنهانی

همان دم مستجاب افتاد در درگاه سبحانی

ز نوک آهنین تیشه شد آن که آهنین ریشه

وز آن دهشت پر اندیشه دل شیر نیستانی