ز نوک آهنین تیشه شد آن که آهنین ریشه

بر آن که تیشه زد وان کوه حرفی گفت پنهانی

تو گویی رب سهل گفت و از دل گفت کآن دعوت

همان دم مستجاب افتاد در درگاه سبحانی

وز آن دهشت پر اندیشه دل شیر نیستانی

توگفتی کوه آبستن بودکز هر کرا در وی

جنین سان رفته نقابی و نقش کرده زهدانی