جنین سان رفته نقابی و نقش کرده زهدانی

ز نوک آهنین تیشه شد آن که آهنین ریشه

وز آن دهشت پر اندیشه دل شیر نیستانی

توگفتی کوه آبستن بودکز هر کرا در وی

میان کوه را بشکافت همچون دره یی از هم

دهان بگشادگفتی کوه شه را در ثنا خوانی

تو گویی نام تیغ شه به گوش کوه گفت ارنه