توگفتی کوه آبستن بودکز هر کرا در وی

همان دم مستجاب افتاد در درگاه سبحانی

ز نوک آهنین تیشه شد آن که آهنین ریشه

وز آن دهشت پر اندیشه دل شیر نیستانی

جنین سان رفته نقابی و نقش کرده زهدانی

میان کوه را بشکافت همچون دره یی از هم

دهان بگشادگفتی کوه شه را در ثنا خوانی