وز آن دهشت پر اندیشه دل شیر نیستانی

تو گویی رب سهل گفت و از دل گفت کآن دعوت

همان دم مستجاب افتاد در درگاه سبحانی

ز نوک آهنین تیشه شد آن که آهنین ریشه

توگفتی کوه آبستن بودکز هر کرا در وی

جنین سان رفته نقابی و نقش کرده زهدانی

میان کوه را بشکافت همچون دره یی از هم