سوی شهر و قرا جاری چنان کاحکام دیوانی

به شب عکس مه و پروین عیان گردد ز آب او

چو از دیر سکوپا شعله قندیل رهبانی

نهان از شب آن دریا چه نهری چند و از هرس

خیابانی بنا فرمود گرداگرد دریاچه

که می رقصد درختانش ز سیرابی و ریانی

ولی مشکل بروید زان خیابان سرو کز خجلت