چو از دیر سکوپا شعله قندیل رهبانی

دمادم از حباب آن آب برکف کاسه یی دارد

که نزد همت خسرو نمایدکاسه گردانی

به شب عکس مه و پروین عیان گردد ز آب او

نهان از شب آن دریا چه نهری چند و از هرس

سوی شهر و قرا جاری چنان کاحکام دیوانی

خیابانی بنا فرمود گرداگرد دریاچه