که گفتی صبح نورانی دمید از شام ظلمانی

ز بهر آنکه آب آورد و آبی روی کار آورد

ز بهر آب جشنی کرد به از جشن آبانی

چراغان کرد شیراز و بساتین را بدان آیین

به جنبش ز اهتزاز باد هرسو شعله شمعی

چو از باد سحر برگ شقایقهای نعمانی

به هردروازه طرحی تازه افکندست کز شرحش